Kościół Wszystkich Świętych w Dąbrowie Tarnowskiej

Mateusz Wiśnicki - I miejsce, edycja 2011 Konkursu Wirtualne Zamki

Kościół w Dąbrowie Tarnowskiej wzmiankowany jest po raz pierwszy w 1430 r. Był to obiekt drewniany, w 1612 r. zastąpiony nowym, także drewnianym kościołem, który przetrwał do XVIII w., kiedy to został rozebrany. Obecny kościół zbudowany został w 1771 r. albo w 1776 r. z fundacji Ks. hrabiego Kajetana Potockiego i parafian dąbrowskich. Konsekracji świątyni dokonał 11 lipca 1824 r. bp tyniecki Grzegorz Ziegler.

Barokowy. Drewniany, konstrukcji zrębowej. Trójnawowy, bazylikowy, z parą kaplic w rodzaju transeptu i prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Przy prezbiterium od północy i południa zakrystia i skarbiec. Od zachodu, na szerokości nawy głównej nowsza kruchta z 2. poł. XIX w., po bokach naw bocznych niskie długie kruchty. W prezbiterium pozorne spłaszczone sklepienie kolebkowe, w nawach i transepcie stropy.

Wnętrze podzielone pilastrami i gzymsowaniem. Nawa główna otwarta do bocznych arkadami filarowymi. Łuk tęczowy spłaszczony, z belką profilowaną, na której krucyfiks barokowy z XVIII w. Dachy pobite blachą. Prezbiterium i nawa główna nakryte dachem dwuspadowym o wspólnej kalenicy, z barokową wieżyczką na sygnaturkę, wieloboczną z latarnią, nawy boczne nakryte dachami pulpitowymi.

Ołtarz główny, rokokowy z 4 ćw. XVIII w. z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem w typie Tuchowskiej z w. XVIII., w sukienkach metalowych. Cztery ołtarze boczne, rokokowe z 4 ćw. XVIII w., w jednym z nich późnobarokowy krucyfiks z XVIII w., w innym obraz św. Antoni Padewski. Ambona i konfesjonały są rokokowe z 4. ćw. XVIII w. Organy również rokokowe, z całkowicie wymienionym wnętrzem przez Bronisława Markiewicza z Tarnowa w 1900 r. Rzeźby: 1. Krucyfiks późnogotycki z końca XV w.; 2. Posąg Matki Boskiej z Dzieciątkiem (w feretronie) z w. XV/XVI w.